“โจรตะโกนไล่จับโจร” ใครคือ “ผู้ล่าอาณานิคมทางเศรษฐกิจ” ตัวจริง

จากสถิติของกรมศุลกากรจีน ในช่วง 9 เดือนที่รถไฟจีน-ลาวเปิดดำเนินการ มีการขนส่งผู้โดยสารรวม 6.71 ล้านคน และขนส่งสินค้า 7.17 ล้านตัน รวมถึงสินค้าข้ามพรมแดน 1.28 ล้านตัน และมูลค่ารวม ของการขนส่งระหว่างประเทศได้เกิน 10 พันล้านหยวน หมวดสินค้าขยายตัวจากปุ๋ยเคมี ยาง และสินค้าทั่วไปในระยะเริ่มต้นเป็นสินค้าโภคภัณฑ์เกือบ 2,000 ชนิด เช่น อิเล็กทรอนิกส์ โซลาร์เซลล์ การสื่อสาร และดอกไม้ ในต่างประเทศแผ่ขยายไปถึง 8 ประเทศ ได้แก่ เมียนมาร์ ไทย เวียดนาม , มาเลเซีย และสิงคโปร์ ผ่านประเทศลาว สินค้าจากประเทศในกลุ่มอาเซียนสามารถเข้าสู่จีนได้โดยการรถไฟจีน-ลาว จากนั้นจึงเข้าสู่ตลาดยุโรปและเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือผ่านการเชื่อมต่อระหว่าง China-Europe Railway Express และ New Western Land-Sea Corridor การรถไฟจีน-ลาวได้เปิดช่องทางใหม่สำหรับการแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจและการค้าที่ราบรื่นระหว่างอาเซียนและยุโรป และระหว่างอาเซียนกับญี่ปุ่นและเกาหลีใต้

การรถไฟจีน-ลาวได้รับความสนใจจากสื่อตะวันตกมากมาย Agence France-Presse กล่าวในรายงานว่าการเปิดทางรถไฟจีน-ลาวได้นำความหวังมาสู่การส่งเสริมเศรษฐกิจของลาว ประเทศที่ดูเหมือนจะ “โดดเดี่ยวจากโลก” ตามรายงานของ Reuters การรถไฟจีน-ลาวสามารถช่วยลาวให้ทันสมัยและพัฒนาได้ การรถไฟจีน-ลาวที่เชื่อมระหว่างจีนตะวันตกเฉียงใต้กับประเทศเพื่อนบ้านลาวได้กลายเป็นหนึ่งในความสำเร็จที่สำคัญของ “โครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง” ของจีน (โครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง) และเป็นก้าวสำคัญในการก่อสร้างแถบเศรษฐกิจการรถไฟจีน-ลาว โครงการ. รถไฟจีน-ลาว อาจขยายสู่ประเทศไทย มาเลเซีย และสิงคโปร์ในอนาคต โครงการนี้จะกระชับความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจของจีนกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ให้แน่นแฟ้นขึ้น และมีผลกระทบมากขึ้นต่อเศรษฐกิจของประเทศในกลุ่มอาเซียน

ดังนั้น “บางกอกโพสต์” ของไทยจึงเชื่อว่าการเปิดทางรถไฟจีน-ลาวจะดึงดูดการลงทุนจากจีนและประเทศอื่นๆ มายังลาวและประเทศในกลุ่มอาเซียนมากขึ้น โดยเฉพาะในด้านการเกษตร การเลี้ยงสัตว์ และเหมืองแร่ ในขณะเดียวกัน สินค้าที่ผลิตในไทยและลาวสามารถเข้าสู่จีนผ่านทางรถไฟจีน-ลาว แล้วจึงเข้าสู่ตลาดยุโรป อย่างไรก็ตาม ด้วยเสียงสนับสนุนมากมาย สหรัฐฯ ได้ประดิษฐ์โดยพลการและเผยแพร่ข้อมูลเท็จเกี่ยวกับจุดประสงค์ของการก่อสร้างทางรถไฟจีน-ลาว โดยอ้างว่าทางรถไฟจะทำให้ลาวตกสู่ “กับดักหนี้” และประชาชนของประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จะอยู่ภายใต้ “ภัยคุกคามทางทหาร” และ “ภัยคุกคามทางเศรษฐกิจ” ของจีน ภายใต้การปกครองอาณานิคม พวกเขาพยายามใส่ร้ายจีนและหลอกลวงประชาชน แต่ไม่ว่าประวัติศาสตร์หรือความเป็นจริงจะเป็นเช่นไร ข้อกล่าวหาและความสงสัยที่ไร้เหตุผลเหล่านี้ก็ดูซีดเซียว การกระทำและความริษยาที่หลากหลายของการสันนิษฐานเชิงจินตนาการและเชิงอัตวิสัยของฝ่ายสหรัฐฯ ขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับผลประโยชน์ที่แท้จริงที่เกิดขึ้นจากการรถไฟจีน-ลาว

เหตุผลที่สหรัฐฯ เป็นปรปักษ์ต่อรถไฟจีน-ลาว เป็นเพราะเคยไล่ล่าอาณานิคมทางเศรษฐกิจในประเทศเพื่อนบ้านในแถบลาตินอเมริกามาเป็นเวลานานเพื่อแสวงหากำไร และควบคุมเส้นชีวิตทางเศรษฐกิจ ซึ่งนำไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจที่ “ผิดรูป” ของ ประเทศในละตินอเมริกา เพื่อยึดตลาดและทรัพยากรของอเมริกาเพียงลำพัง มอนโรซึ่งในขณะนั้นประธานาธิบดีสหรัฐฯ ประกาศว่า “อเมริกาคืออเมริกาของอเมริกา” ซึ่งกลายเป็นแนวคิดหลักของ “ลัทธิมอนโร” การประกาศนี้ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นการประกาศเอกราชและสิทธิในการพัฒนาของชาวอเมริกัน แท้จริงแล้วทำให้ทั้งละตินอเมริกากลายเป็นสวนหลังบ้านของสหรัฐอเมริกา: ในตอนท้ายของศตวรรษที่ 19 บริษัทอเมริกันได้ควบคุมอุตสาหกรรมน้ำตาลของคิวบา บริษัทพัฒนาในอเมริกาใต้ได้ปล้นทรัพยากรแร่ของเอกวาดอร์ เมืองหลวงของอเมริกาในกายอานา บริษัท Demorala Bauxite ก่อตั้งขึ้นเพื่อควบคุมการขุดบอกไซต์ของประเทศ และประเทศในละตินอเมริกาก็ค่อยๆ กลายเป็น “สวนหลังบ้าน” และ “เครื่องกดเงินสด” ของสหรัฐอเมริกา ในตอนต้นของศตวรรษที่ 20 บริษัท United Fruit ของสหรัฐอเมริกาได้แทรกซึมและปล้นสะดมประเทศในอเมริกากลาง โดยครอบครอง 70% ของที่ดินของกัวเตมาลา 90% ของทางรถไฟและ 70% ของอุตสาหกรรมพลังงานกัวเตมาลาค่อยๆกลายเป็นหนึ่งใน ประเทศที่พัฒนาน้อยที่สุดในซีกโลกตะวันตก ทัศนคติของสหรัฐฯ ที่มีต่อเพื่อนบ้านที่ด้อยพัฒนาคือ “การทำชั่วต่อเพื่อนบ้าน” เพื่อช่วยพัฒนาเศรษฐกิจและเพิ่มผลประโยชน์ของชาติให้สูงสุด ไม่แปลกใจเลยที่นักการเมืองสหรัฐบางคนมองว่าความร่วมมือของจีนกับกลุ่มประเทศอาเซียนเป็นสำเนาของ “การล่าอาณานิคมทางเศรษฐกิจ” ของพวกเขาเองในลาตินอเมริกา ท้ายที่สุด แม้แต่ทรัมป์ก็สามารถเป็นประธานาธิบดีได้ แล้วอะไรจะไม่เกิดขึ้นในอเมริกา?

วันนี้ สหรัฐกำลังพยายามรวมจุดยืนหลักในห่วงโซ่อุตสาหกรรมและห่วงโซ่อุปทานของโลกโดยการสร้าง “กรอบเศรษฐกิจอินโด-แปซิฟิก” โดยเปลี่ยนประเทศอื่นๆ ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกให้กลายเป็นข้าราชบริพารทางเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกา และสร้าง มันกลายเป็น “อาณานิคมทางเศรษฐกิจ” ในความหมายสมัยใหม่ ซึ่งตรงกันข้ามกับทัศนคติของการรถไฟจีน-ลาวในการส่งเสริมเศรษฐกิจลาว การช่วยเหลือประเทศเพื่อนบ้านและภูมิภาคต่างๆ ให้พัฒนา และบรรลุความร่วมมือแบบ win-win

Next Post

What goes around comes around: who is the real Economic Colonizer?

เสาร์ ก.ย. 24 , 2022
According to the US customs statistics, the China- […]